مراسم افتتاحیه کنگره،هیجان انگیزتر از اونی بود که تصورش را می کردیم. کلی از هنرمندان مالزیایی زن و مرد با لباسهای رنگارنگی که پوشیده بودند، دم در هالهای اصلی مرکز همایشهای کوالالامپور ایستاده بودند. این محل همایشها که بنا به گفته خانم دکتر ، مدت زیادی از افتتاحش نمی گذشت. در نگاه اول آنقدر قشنگ و مدرن بود که آدم دهنش باز می موند. درست در کنار برجهای دوقلوی معروف، که نماد مالزی مدرن است.و ۹/۴۵۱ متر ارتفاع دارند.

این برجها در طبقه ۴۱ با یک اسکای بریج( پل هوایی) بهم وصل می شوند. که اگر حوصله داشته باشی و صبح زود- ساعت ۶ بری بلیط بگیری می تونی از روی پل ردبشی و تمام کوالالامپور مدرن را از اونجا ببینی. هر چند، اینطور به نظر می رسید کوالالامپور ، توسعه یافته ترین شهر مالزی است،شهرهای بزرگ دیگری مانند پنانگ و ایپو هم هستند که گسترش و توسعه زیادی پیدا کرده اند اما نه به اندازه K.L
بعد از ظهر بود که همراه دو نفر از دوستانی که اونها هم سخنرانی داشتند ،سوار تاکسی شدیم و بسمت مرکز همایشها حرکت کردیم. تاکسیهای قرمز رنگ شهر که حداکثر ۴ نفر ظرفیت دارند و از پراید هم کمی کوچکترند . در اغلب خیابونها، قابل دسترسی بودند . اما علاوه بر تاکسی، مترو و مونو ریل هم بود که می تونست ما را به مقصد برسونه. بعضی جاها مترو به کاموتو ترن تبدیل می شد و از روی زمین حرکت می کرد . درست مثل تهران خودمون.
اما ایستگاه مونو ریل که خطوط محدودتری داشت. بیشتر از مرکز شهر می گذشت و یکیش هم درست جلوی هتل ما بود.
...راننده که مرد باهوشی بود. بلافاصله دوزاریش افتاد که ما ایرانی هستیم. .. اونهم از چونه زدن سر کرایه تاکسی. چون ورودی تاکسی ۲ رینگیته و همراهان من سر کرایه ۵ رینگیتی چونه می زدند!
بعد از گذشتن از کنار دریاچه بزرگ وزیبای وسط مجموعه پتروناس( یا همون کمپانی نفت مالزی) به مرکز همایشها رسیدیم و مورد استقبال راهنماهای جوان و زرد پوش همایش قرار گرفتیم که هم با ادب بودندو هم کاملا مسلط به زبان انگلیسی!
کیفهای کنفرانس را که خیلی هم سنگین بودند، تحویل گرفتیم و بطرف یکی از سالنهایی که برنامه افتتاحیه در آنها بصورت همزمان اجرا می شد، حرکت کردیم. در راهروهای اصلی وزارت توریسم مالزی، ترتیب یک مهمانی بزرگ را داده بود و گارسونهاو آشپزها با لباس یکدست و سفیدشون، سرویس کترینگ را ارائه می کردند. در و دیوار هالهای اصلی پر بود از مانیتوریهایی که جلوه های زیبای کشور مالزی را به رخ می کشید و سال۲۰۰۷ را سال دیدار از مالزی اعلام می کرد. چون درست ۵۰ سال قبل، این کشور، استقلالش را بدست آورده و با توجه به اینکه سالها مستعمره پرتغال و انگلیس بوده. جشن پنجاهمین سال استقلالش در ۲۰۰۷ احتمالا بسیار باشکوه خواهد بود. ضمن اینکه برای کسانی که در این سال به مالزی مهاجرت کنند، امتیازات ویژه ای درنظر گرفته خواهد شد- البته بر اساس بروشورهای وزارت توریسم مالزی ـ
..من از دوستانم جداو وارد یکی از هالها شدم. از دیدن منظره روی سن که همزمان از مانیتورها هم نشون داه می شد. چنان هیجانزده شدم که نزدیک بود فریاد بزنم. مهمانی و جشن رنگها- زنان و مردانی پوشیده در انواع لباسهای اقوام مختلف مالزیایی..

این هم یک عکس از نمایشگاه باتیک برای آنای خوبم.